انسان در سکوت بزرگ می‌شود
آئینه ات دانی چرا غماز نیست
زانکه زنگار از رخش ممتاز نیست

 

سه سال پیش، در یک کارگاه آموزشی شرکت کرده بودم.

اواخر اردیبهشت ماه بود و هوای دل‌چسب کلاردشت نوازشمان می‌کرد، یک کارگاه سه‌روزه بی‌نظیر در کنار استادان عالی‌قدر و هم دوره‌ای‌های فرهیخته.

عصر روز آخر همگی سوار ماشین‌هایمان شدیم و به اتفاق اساتید و دوستان به دامنه کوهی که بام شهر کلاردشت بود، رفتیم.

یکی از اساتید، بطری آبی را تا نیمه پر از آب کرد و یک مشت خاک داخل آب ریخت، محتویات بطری را کاملا مخلوط کرد، سپس به زیبایی برایمان توضیح داد که انسان در روند روزانه زندگی‌اش به دلیل وجود چالش‌ها و مسائل به‌هم می‌ریزد و مانند محتویات این بطری کدر می‌شود، همین امر باعث می‌شود نتواند مسائل و مشکلات را تفکیک کند و برای آنها راه‌کاری بیابد.

برای این‌که بتوانیم مسیر زندگی را روشن‌تر کنیم، نیاز داریم که سکوت کنیم تا بتوانیم بزرگ‌تر از مشکلاتمان شویم و بر آنها فائق بیاییم.

به هر حال این استاد ارجمند بطری را روی سقف ماشین گذاشت و از ما خواست نیم ساعت به مراقبه بپردازیم.

همه ما در آن فصل زیبای بهشتی در دامنه کوهی سرسبز و بهشتی به مراقبه پرداختیم انگار که در بهشت حقیقی بودم چون غرق در لذت  و نیز مانند آن بطری ته نشین و زلال‌تر می‌شدیم.

بعد از نیم ساعت همگی  آرامش عمیقی پیدا کرده بودیم. بطری آب گل آلود هم  ته نشین و زلال شده بود.

پس برای صاف و زلال شدن، هر روز به مدت حداقل ۱۵ دقیقه در سکوت به مراقبه بپردازید تا آرام‌تر و زلال‌تر شوید و اینگونه بزرگ‌تر خواهید شد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *